Inżynieria biomedyczna, Studia

Parę wskazówek dla pierwszego roku

Załóżmy, że teraz jestem na pierwszym roku studiów (I stopnia) na kierunku inżynieria biomedyczna. Oto parę rzeczy, o których dobrze wiedzieć na początku.

1. Znaj swój plan zajęć i naucz się go czytać

Każda uczelnia ma swoje zasady dotyczące planu zajęć. Na przykład na Politechnice Śląskiej tygodnie dzieli się na parzyste i nieparzyste. Dlaczego? Aby ułatwić organizację zajęć prowadzonych co dwa tygodnie. Skąd wiadomo, który tydzień jest parzysty? Z kalendarza.

Przykładowe plany zajęć dla I roku studiów I stopnia na tym kierunku studiów znajdziecie poniżej:

2. Znaj nazwiska i tytuły prowadzących

W środowisku akademickim są różne tytuły i stopnie. Nie tytułuje się wszystkich nauczycieli akademickich profesorem (jak się przyjęło tradycyjnie w liceach ogólnokształcących).

Profesorem można tytułować kogoś, kto uzyskał tytuł profesora od Prezydenta RP (zgodnie z art. 25 Ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki), osobę zatrudnioną na stanowisku profesora nadzwyczajnego i doktora habilitowanego.

Doktorem tytułuje się osobę ze stopniem naukowym doktora, a osobę z tytułem zawodowym magistra magistrem.

Przykłady:

prof. dr hab. inż. Jan Nowak – pan profesor Jan Nowak

dr hab. inż. Andrzej Kowalski, prof. Pol. Śl. – pan profesor Andrzej Kowalski

dr hab. Anna Wiśniewska – pani profesor Anna Wiśniewska

dr n. med. Katarzyna Lewandowska – pani doktor Katarzyna Lewandowska

mgr inż. Jan Kowalski – pan magister Jan Kowalski

inż. Anna Kowalska – pani inżynier Anna Kowalska

3. Numery sal w budynkach

W wielu budynkach jest układ PNN, gdzie P jest numerem piętra, a NN numerem pokoju. Przykładem takiego numeru pokoju jest pokój 325 na piętrze trzecim.

4. Formy zajęć dydaktycznych

Wykład – zajęcia polegające na wysłuchaniu monologu prowadzącego na pewien temat związany z przedmiotem. Często wykorzystywane są prezentacje multimedialne. Mogą się pojawiać pytania i odpowiedzi prowadzącego lub studentów. Najczęściej nie są obowiązkowe, ale prowadzący może kontrolować obecność studentów.

Ćwiczenia – zajęcia, w czasie których wykonuje się zadania na tablicy. Częsta forma prowadzenia zajęć praktycznych z matematyki, fizyki, mechaniki, języków obcych. Dla tych ostatnich może być użyta nazwa lektorat. Obecność jest obowiązkowa. Regulamin studiów lub regulamin przedmiotu będą przewidywać dopuszczalną liczbę nieusprawiedliwionych nieobecności. Opuszczone zajęcia trzeba odrobić.

Laboratorium – zajęcia, podczas których wykonuje się zadania na stanowiskach. Mogą to być stanowiska komputerowe lub specjalne stanowiska doświadczalne, jak na przykład na laboratorium z chemii. Tak jak na ćwiczeniach, obecność jest obowiązkowa. W trakcie laboratorium może się pojawić kartkówka na początku zwana wejściówką. Może być konieczne sporządzenie raportu zwanego sprawozdaniem lub protokołem.

Projekt – zajęcia, w czasie których coś wykonujemy lub zdajemy postępy z wykonania. Może to być napisanie programu, który wykonuje określone zadanie, sporządzenie projektu implantu lub przygotowanie opracowania teoretycznego, które zostanie na koniec przedstawione prowadzącemu lub przed innymi studentami.

Seminarium – na takich zajęciach przygotowuje się własne wystąpienia na zadany temat lub wysłuchuje się wystąpień innych. Można dyskutować o tych wystąpieniach. Na studiach technicznych najczęściej jest to seminarium dyplomowe.

5. Wiedz, do kogo zwrócić się w razie potrzeby

W razie problemów na uczelni nie jesteś sam(a). W sprawach studenckich pomoże Ci starszy kolega (lub koleżanka), samorząd studencki, prodziekan ds. studenckich lub prorektor ds. studenckich. Najczęściej będziesz mieć do czynienia ze starszymi kolegami lub samorządem studenckim. Jeśli chodzi o sprawy organizacyjne nieokreślone w regulaminie związane z konkretnym przedmiotem, zwróć się do kierownika przedmiotu lub prowadzącego przedmiot. Pomoc administracyjną zapewnią Ci pracownicy dziekanatów. Nie wszyscy są tak straszni jak w popularnym stereotypie.

6. Znaj regulaminy

Najważniejszym regulaminem określającym zasady studiowania jest regulamin studiów. Zgodnie z rzymską paremią prawniczą nieznajomość prawa szkodzi, dlatego warto go znać. Należy też pamiętać, że nieznajomość prawa niczego nie usprawiedliwia.

Inną kategorią regulaminów są regulaminy przedmiotów, które zawierają zasady zaliczania przedmiotów oraz odbywania się zajęć (harmonogram, rodzaj zajęć, czy jest egzamin, efekty kształcenia). Prowadzący przedmiot musi go udostępnić studentom.

7. Dbaj o sprawy organizacyjne

W czasie studiów ty jako student(ka) i nauczyciele akademiccy macie wiele obowiązków. Mogą się zdarzyć pomyłki, przeoczenia, nieporozumienia. Jeżeli jest obowiązek wpisania do katalogu elektronicznego ocen, a prowadzący przedmiot o tym zapomniał, studenci powinni mu/jej przypomnieć o tym obowiązku.

Reklamy
Doktorat, Inżynieria biomedyczna, Studia

Jak doktorant postrzega studentów

Może najpierw posortujmy, żeby zapanować nad treścią…

Pierwszy stopień

Jeżeli to nie jest kierunek medyczny, prawo lub artystyczny, mamy do czynienia z dwoma stopniami: pierwszym i drugim. Trzeci stopień to studia doktoranckie, ale tu skupiamy się na pierwszym i drugim.

Pierwszy rok

Świeżaki. Najczęściej ludzie zaraz po szkole średniej, którzy jeszcze nie są w pełni świadomi, co to znaczy inżynieria biomedyczna (lub inna dziedzina wiedzy). Wymagają zapoznania z rygorami studiowania.

Dużo przedstawicieli tej grupy musi pożegnać się ze studiami po pierwszej lub drugiej sesji egzaminacyjnej. Jeśli przetrwają ten etap składający się głównie z przedmiotów powiązanych z naukami podstawowymi jak matematyka, fizyka, chemia, podstawy elektrotechniki, podstawy nauki o materiałach, mechanika.

Drugi rok

Studenci już nabrali ogłady, mają podstawową orientację w funkcjonowaniu studiów i prowadzącej je jednostki. Mogą ubiegać się o stanowiska w samorządzie studenckim, brać awanse, korzystać ze stypendiów. Niektórzy z nich dorobili się warunków (warunkowych zaliczeń niektórych przedmiotów), oczywiście płatnych. Jeśli w sesji poprzedzającej rok nie odpadli, to znaczy, że przetrwali i mogą zacząć nowy semestr i nowy rok.

Przedmioty, z którymi studenci się zmagają są coraz bardziej specjalistyczne, wymaga się od nich coraz więcej. Może pojawić się na horyzoncie wybór jednej z dostępnych specjalności. Na tym etapie też można odpaść z wyścigu pt. studia, ale nie jest to tak łatwe jak na wcześniejszym roku.

Trzeci rok

Na studiach nietechnicznych rok, w którym trzeba nabyć więcej specjalistycznej wiedzy przez kolejne przedmioty i wykorzystać tę wiedzę do napisania pracy licencjackiej i zdania egzaminu licencjackiego.

Na studiach technicznych przedmioty są bardziej specjalistyczne, wymagają sięgania do nabytej wcześniej wiedzy. Studenci zaczynają zauważać związki między różnymi dziedzinami wiedzy składającymi się na konkretny kierunek studiów. I nadchodzi czas na wybór tematu projektu inżynierskiego oraz jego realizacji. Pod warunkiem, że nie nadeszła pora na wcześniejsze ukończenie studiów przez niemożność skorzystania z awansu, warunków, reaktywacji lub kar.

Czwarty rok

Praca inżynierska lub praca lub parę przedmiotów na koniec stopnia. Doktorant jeszcze nie może samodzielnie prowadzić dyplomanta, dlatego potrzebny jest doktor lub profesor, który zleci mu nadzór nad realizacją jako konsultantowi.

Nawet na tym etapie może się zdarzyć wcześniejsze zakończenie studiów. Najczęściej przez nieukończenie projektu na czas oraz niezaliczenie egzaminu inżynierskiego.

Stopień drugi

Może trwać 1,5 roku (na kierunkach technicznych) lub 2 lata. Ludzie na tym stopniu wiedzą, co to znaczy studiowanie. Są świadomi powiązań z innymi dziedzinami wiedzy, wykorzystują wcześniejszą wiedzę do rozwiązywania nowych problemów i są przyzwyczajani do traktowania chociażby protokołów i sprawozdań jak małych projektów inżynierskich.

Pod koniec nadchodzi czas na seminarium dyplomowe z profesorem, pisanie pracy magisterskiej oraz jej obronę. Tutaj można skorzystać z przełożenia terminu. Jeśli przełożenie terminu nie pomaga, zostaje reaktywacja. Doktorant też może konsultować taką pracę na zlecenie doktora lub profesora.

I tak doszliśmy do końca.

DICOM, Python

Python i DICOM

Witajcie! Zaczynam nowy cykl artykułów, zainspirowany tym, co się dzieje u mnie na wydziale. Zajmujemy się m. in. informatyzacją pracy szpitala, co oznacza, że trzeba również zestandaryzować komunikację elektroniczną.

W medycynie jest wiele różnych badań obrazowych, jak RTG, TK, MRI, USG, scyntygrafia. Do zapisu cyfrowego tych wyników wykorzystuje się standard DICOM, o którym możecie poczytać więcej na tej stronie.

Co będzie w tym cyklu artykułów? Na pewno o niezbędnych bibliotekach dla Pythona do obsługi DICOM oraz o wyciąganiu informacji z plików (obiektów) DICOM. Co potem? Przekonacie się wkrótce.

 

Bez kategorii

Wiele plików bibliografii w jednej książce

Kiedy składasz książkę składającą się z artykułów zawierających bibliografię, możesz założyć, że tworzysz jedną wspólną lub wymuszać stosowanie otoczenie thebibliography.

Istnieje inny sposób: wykorzystać pakiet chapterbib.

Jak? Tak. Oto przykład:


\documentclass{book}

\usepackage{chapterbib}

\begin{document}

\chapter{Lorem ipsum}

\bibliography{lipsum}

\chapter{Kyle Kite}

\bibliography{kylekite}

\end{document}

Jak kompilować

Kompilacja wygląda tak (polecenia):

latex main.tex
bibtex lipsum.bib
bibtex kylekite.bib
latex main.tex
latex main.tex
BibTeX, latex

Bibliografie w BibTeX

Bibliografia może być w LATEX zapisana wewnątrz otoczenia thebibliography lub w BibTEX. W tym wpisie skupimy się na bibligrafii zapisanej drugim sposobem.

Czym jest BibTEX?

BibTEX jest stworzonym w 1985 roku przez Orena Patashnika i Leslie Lamporta narzędzie służące do formatowania bibliografii według zadanych kryteriów. Stosowane zwykle z systemem LaTeX. BibTeX ułatwia dostosowanie uprzednio zebranych danych bibliograficznych do wymogów różnych wydawców. (za Wikipedią)

Przykładowy wpis

@Book{abramowitz+stegun,
 author    = "Milton {Abramowitz} and Irene A. {Stegun}",
 title     = "Handbook of Mathematical Functions with
              Formulas, Graphs, and Mathematical Tables",
 publisher = "Dover",
 year      =  1964,
 address   = "New York City",
 edition   = "ninth Dover printing, tenth GPO printing"
}

Lista formatów wpisu

Tutaj zostaną przedstawione typowe formaty wpisów.

Artykuł

@article{Xarticle,
    author    = "",
    title     = "",
    journal   = "",
    %volume   = "",
    %number   = "",
    %pages    = "",
    year      = "XXXX",
    %month    = "",
    %note     = "",
}

Wyjaśnienia:
author – autor
title – tytuł
journal – czasopismo
year – rok
month – miesiąc
note – dodatkowe informacje
volume – tom
number – numer
pages – strony

Znak procenta (%) poprzedza pole opcjonalne.

Książka

@book{Xbook,
    author    = "",
    title     = "",
    publisher = "",
    %volume   = "",
    %number   = "",
    %series   = "",
    %address  = "",
    %edition  = "",
    year      = "XXXX",
    %month    = "",
    %note     = "",
}

Wyjaśnienia:

author – autor
title – tytuł
publisher – wydawca
year – rok
month – miesiąc
series – seria
address – adres wydawcy (miasto wydawcy)
note – dodatkowe informacje
volume – tom
number – numer
pages – strony

Znak procenta (%) poprzedza pole opcjonalne.

Materiały konferencyjne

@conference{Xconference,
    author    = "",
    title     = "",
    booktitle = "",
    %editor   = "",
    %volume   = "",
    %number   = "",
    %series   = "",
    %pages    = "",
    %address  = "",
    year      = "XXXX",
    %month    = "",
    %publisher= "",
    %note     = "",
}

Wyjaśnienia:
author – autor 
title – tytuł
publisher – wydawca
editor – redaktor
year – rok
month – miesiąc
series – seria
address – adres wydawcy (miasto wydawcy)
note – dodatkowe informacje
volume – tom
number – numer
pages – strony

Znak procenta (%) poprzedza pole opcjonalne.

Równie dobrze można użyć @inproceedings, jak niżej:

@inproceedings{Xinproceedings,
	author		= "",
	title		= "",
	booktitle	= "",
	%editor		= "",
	%volume		= "",
	%number		= "",
	%series		= "",
	%pages		= "",
	%address	= "",
	%organization	= "",
	%publisher	= "",
	year		= "",
	%month		= "",
	%note		= "",
}

Dochodzi pole organization (organizacja).

Patent

@Patent{EHLINGER:2006:biblatex,
 author = {EHLINGER, JR., Philip Charles},
 title = {Device for the treatment of hiccups},
 year = {2006},
 month = {06},
 day = {13},
 number = {US 7062320},
 type = {Patent},
 version = {},
 location = {US},
 url = {http://www.patentlens.net/patentlens/patent/US_7062320/},
 filing_num = {10684114},
 yearfiled = {2003},
 monthfiled = {10},
 dayfiled = {14},
 pat_refs = {US 408607 A (Aug, 1889) Flint 607/134; US 4210141 A (Jul, 1980) Brockman et al. 604/78},
 IPC_class = {A61N 1/04},
 US_class = {607  2},
 abstract = {A device for the treatment of hiccups, and more specifically, to a method and apparatus for the treatment of hiccups involving galvanic stimulation of the Superficial Phrenetic and Vagus nerves using an electric current.}
}

Wyjaśnienia:
author – autor
title – tytuł
year – rok
month – miesiąc
day – dzień
number – numer
type – typ (domyślnie Patent)
version – wersja
location – obszar ważności, np. USA, Polska
url – adres URL
filling_num – numer wniosku
abstract – streszczenie patentu
dayfiled – dzień złożenia wniosku
monthfiled – miesiąc złożenia wniosku
yearfiled – rok złożenia wniosku
pat_refs – odniesienia do patentów

Znak procenta (%) poprzedza pole opcjonalne.

Raport

@techreport{Xtreport,
    author    = "",
    title     = "",
    institution = "",
    %type     = "", 
    %number   = "",
    %address  = "",
    year      = "XXXX",
    %month    = "",
    %note     = "",
}

Wyjaśnienia:
author – autor
title – tytuł
insitution – instytucja
type – typ
number – numer
year – rok
address – miejsce wydania
month – miesiąc
note – dodatkowe informacje

Znak procenta (%) poprzedza pole opcjonalne.

Instrukcja obsługi

@manual{Xmanual,
	title		= "",
	%author		= "",
	%organization	= "",
	%address	= "",
	%edition	= "",
	year		= "",
	%month		= "",
	%note		= "",
}

Wyjaśnienia:
title – tytuł
author – autor
organization – organizacja
address – miejsce wydania
edition – edycja
year – rok
month – miesiąc
note – dodatkowe informacje

Znak procenta (%) poprzedza pole opcjonalne.

Praca doktorska

@phdthesis{Xphdthesis,
	author		= "",
	title		= "",
	school		= "",
	%address	= "",
	year		= "",
	%month		= "",
	%keywords	= "",
	%note		= "",
}

Wyjaśnienia:
title – tytuł
author – autor
school – szkoła
address – miejsce wydania
edition – edycja
year – rok
month – miesiąc
keywords – słowa kluczowe
note – dodatkowe informacje

Praca magisterska

@mastersthesis{Xthesis,
    author    = "",
    title     = "",
    school    = "",
    %type     = "diploma thesis",
    %address  = "",
    year      = "XXXX",
    %month    = "",
    %note     = "",
}

Wyjaśnienia:
author – autor
title – tytuł
school – szkoła
type – typ
address – miejsce (opublikowania)
year – rok
month – miesiąc
note – dodatkowe informacje

Znak procenta (%) poprzedza pole opcjonalne.

Nieopublikowane materiały

@unpublished{Xunpublished,
	author	= "",
	title	= "",
	%year	= "",
	%month	= "",
	note	= "",
}

Wyjaśnienia:
title – tytuł
author – autor
note – dodatkowe informacje
year – rok
month – miesiąc

Znak procenta (%) poprzedza pole opcjonalne.

Inne

@misc{Xmisc,
    %author    = "",
    %title     = "",
    %howpublished = "",
    %year     = "XXXX",
    %month    = "",
    %note     = "",
}

Wyjaśnienia:
title – tytuł
author – autor
howpublished – jak zostało opublikowane
note – dodatkowe informacje
year – rok
month – miesiąc

Znak procenta (%) poprzedza pole opcjonalne.

Jak zacytować wpis z danych bibliograficznych

Tak jak z thebibliography – poleceniem \cite{id_wpisu}.

Jak kompilować

bibtex plik_bibliografii

Polecenie to jest dostępne również w IDE.

Końcowym efektem kompilacji jest plik .bbl, który jest wykorzystywany w kompilacji pliku LATEX.

Pełny przebieg:

latex plik.tex
bibtex bibliografia.bib
latex plik.tex

Jak włączać do pliku LATEX

Polecenie \bibliographystyle{plain} odpowiedzialne za styl bibliografii.
Polecenie \bibliography{plik_bibliography}.

Podsumowanie

Znamy już sposób włączania bibliografii w BibTEX do dokumentu LATEX. W następnym wpisie będzie o włączaniu wielu plików z bibliografią.

latex

Dzielenie projektu TeX na pliki

Z początku projekty TEX są jednym plikiem z kodem źródłowym, co w zupełności wystarcza dla krótkich dokumentów bez rozbudowanej struktury. Kiedy przestajemy panować nad projektem, trzeba podzielić go na mniejsze części. Jak? Zobaczycie.

Załóżmy, że tworzymy książkę składającą się z trzech części. Każda część ma osiem rozdziałów. Chcielibyśmy trzymać to wszystko w jednym pliku? Niekoniecznie. Dlatego jest polecenie \include{plik}, które wstawia w miejsce wystąpienia wczytany plik z kodem źródłowym. Dzięki temu poleceniu możemy zawartość każdego rozdziału zapisać w osobnym pliku, co ułatwi pracę nad tą książką.

Przykładowy kod głównego pliku (nie skupiajcie się zbyt mocno na treści):


\documentclass{book}

\usepackage[utf8]{fontenc}

\usepackage[T1]{fontenc}

\usepackage[polish]{babel}

\author{John Q. Smith}

\title{Księga Morona}

\date{2017}

\begin{document}

\maketitle

\tableofcontents

\part{Wstęp}

\chapter{Czym jest Moron}

\include{r1.1}

\chapter{Historia Morona}

\include{r1.2}

\chapter{Kontekst filozoficzny}
\include{r1.3}

\chapter{Kontekst społeczny}
\include{r1.4}
% ...

\part{Ideologia Moronizmu}
\chapter{Założenia Moronizmu}
\include{r2.1}
% ...

\part{Zakończenie}
\chapter{Odpowiedź na krytykę}
\include{r3.1}
% ...
\end{document}

Jak kompilować

Kompilację wykonujemy na pliku głównym, który zawiera polecenia \documentclass oraz otoczenie document. Pliki dołączane będą wczytywane podczas kompilacji i wstawiane w miejsce wystąpienia \include.

Dla polecenia latex będzie tak:

latex glowny_plik.tex

Po kompilacji będzie gotowy plik DVI nazwany tak samo jak główny plik (tu glowny_plik.dvi.

W następnym wpisie będzie o BibTEX, a później o podziale bibliografii BibTEX na rozdziały.

Tychy

Udekorowana Żyrafa

Żyrafa (Pomnik Walki i Pracy) – monument wzniesiony w parku (Park Miejski) między Aleją Niepodległości (wtedy Aleją Rewolucji Październikowej) i ulicą Edukacji (wtedy ulicą Fryderyka Engelsa) w 1975 roku. Autorami są Augustyn Dyrda i Emilian Piasecki. Został postawiony z okazji 30. rocznicy zwycięstwa nad faszyzmem. Ma 24 m wysokości, waży 142 tony, zbudowany jest z brązu i żelbetu (za UM w Tychach, Tychy – Ciekawe Miejsca Historyczne oraz Fotopolska.eu).

W dniach 24-31 sierpnia 2017 pomnik został udekorowany głową i ogonem żyrafy (Za Facebookiem i Muzeum Miejskim w Tychach).

Zdjęcia w stanie obecnym (28 sierpnia 2017) jako kafelki: